با پیشرفت علم شیمی در قرن نوزدهم و بیستم، چسب‌ها از مرحله طبیعی و پروتئینی به سمت ترکیبات پلیمری رفتند.

در اوایل قرن بیستم، کشف پلیمرها و رزین‌های مصنوعی باعث تغییر اساسی در تاریخچه چسب‌ها شد.

در دهۀ ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰، چسب‌های فرمالدهید–فنول و اوره-فرمالدهید توسعه یافتند.

این چسب‌ها مقاومت بالاتر، قدرت چسبندگی بهتر و کارایی بیشتر داشتند.

در زمان جنگ جهانی دوم، صنایع هوافضا و نظامی به چسب‌هایی با ویژگی‌های ویژه نیاز داشتند و این زمینه را برای نوآوری و تحقیقات گسترده باز کرد.

در همین دوران، چسب فوق سریع (سیانوآکریلات، همان “سوپر چسب”) کشف شد که قدرت چسبندگی بسیار بالا و زمان خشک شدن کوتاه داشت.

این موضوع نقطه عطفی در تاریخچه چسب‌ها محسوب می‌شود.

پس از جنگ، ترکیبات اپوکسی، پلی‌یورتان، آکریلیک، چسب‌های دمای ذوبی (Hot Melt) و چسب‌های حساس به فشار (PSA) گسترش یافتند.

صنعت بسته‌بندی، الکترونیک، اتومبیل‌سازی و ساخت و ساز به سرعت از این چسب‌های جدید بهره بردند.